Een First-Timers Ervaring van een internationale ademwerkconferentie

Door Joshua Alexander

9 augustus 2019
Los Angeles Airport is misschien wel de slechtste plek op aarde. Het is chaotisch, bruisend en egocentrisch. Een plek waar ouderen worden lastiggevallen voor zijn traag, angst is schering en inslag, en ongeduld is een deugd. LAX is een bezoedelde spiegel die de schaduw van de mensheid weerspiegelt. Maar het was hier, tussen de chaos, dat ik mijn eerste ontmoeting had met de internationale ademwerkgemeenschap.

Wandelen door de menigte, zich afvragend waar aan boord van de bus naar Joshua Tree National Park, een persoon ontstaan. Zijn lange, gekrulde haren en witte kleding met een kleurrijk vest vielen mijn aandacht op, maar wat mijn aandacht trok was zijn energie. Ik voelde me op dat moment volledige ontspanning en vrede. Deze persoon, in een van de drukste luchthavens op de planeet, leek te zweven door de ruimte alsof onaangetast door zijn waanzin. Ik wist meteen dat ik naar een “ademwerker” keek. We sloten ogen, glimlachten naar elkaar en bleven lopen.

Lisa (een ademwerk vriend) en ik uiteindelijk vond de groep mensen reizen naar Joshua Tree. De heer met wie ik die eerdere interactie had, bleek de internationaal gerenommeerde ademwerkbeoefenaar Anthony Abbagnano te zijn. We waren allemaal verzameld onder het verkeer, auto dampen, toeteren, en schreeuwen volledig onverstoorbaar door onze omgeving. We waren al in de beschermende bubbel van de wereldwijde ademwerkgemeenschap gevallen, en als er iets was, vonden we onze huidige situatie komisch. Opwinding was in overvloed, oude vrienden omarmd, nieuwelingen zoals ik waren in een sprakeloos ontzag.

Dit was het begin van een week lang, meeslepende ademwerk ervaring genaamd de Global Inspiration Conference (GIC). Al 24 jaar heeft ‘s werelds ademwerk gemeenschap elkaar in een ander land elk jaar ontmoet om samen te ademen, ervaringen, kennis te delen en te verbinden. Landen als Zweden, Ecuador, Frankrijk, Zuid-Afrika en Rusland hebben allemaal dit evenement georganiseerd. GIC is een festival, een speeltuin, een school, een feest en een tempel allemaal samengevoegd tot een. Het brengt je hoog, het brengt je laag, en het neemt je mee naar rijken die je nooit voor mogelijk zou houden. Het is letterlijk, maGIC.

De GIC werd gehouden in de buurt van de beroemde Joshua Tree National Park. Het is een woestijnlandschap, bekend om de Joshua Trees en zijn unieke rotsformaties. Geestelijk is het beroemd om zijn energievortexen; cultureel gezien is het geassocieerd met U2 en Coachella. Rondom de vallei waren bergen, sommige bedekt met sneeuw. De hitte bij momenten was beklemmend, met vroege ochtend biedt de enige kans voor mensen om het land om ons heen te verkennen. De avonden waren geweldig, met warmte dat als een mooie knuffel voelde, en een hemel vol sterren. Toevallige ontmoetingen met weglopers en kolibries zorgden voor kinderlijke vreugde.

Terwijl hier, vond ik mezelf beseffen hoe vreemd de woestijn is voor mijn ervaring. Als Een Australiër, is er een veronderstelling dat we verbonden zijn met woestijnlanden, maar in werkelijkheid, niet-inheemse Australiërs zijn grotendeels losgekoppeld en bang voor ons land ‘s interieur. We klampen ons vast aan de randen, naar buiten kijkend naar de oceaan omringt in plaats van naar binnen naar binnen om zijn rode en rauwe interieur. Aan de andere kant, de VS heeft bezet elke hoek van haar land, met ontwikkeling in de zwaarste klimaten. Deze relaties met land geven inzicht in de Anglo-Australische /Amerikaanse psyche.

De conferentie had een duidelijke inheemse Amerikaanse energie – de openingsceremonie werd geleid door Rick, een Hopi Elder, en Andrew, een Apache man die introduceerde de kracht van Apache ceremoniële praktijken, in het bijzonder, drummen cirkels. Gedurende de conferentie, deze drummen cirkels groeide luider, groter en sterker. Na een heilige cacaoceremonie, waar we onszelf dansten in een zalige staat van bewustzijn, werden we begroet door een grote bijeenkomst van voornamelijk vrouwelijke drummers in een cirkel. De hypnotische beat, zoals die van het hart van onze moeder in de baarmoeder, riep ons. Een voor een pakten we elk instrument dat we konden vinden, en tegen het einde, iedereen speelde of danste vanuit een plaats van extase.

Een typische dag op de conferentie begint om 7 uur, met een smorgasbord van ochtendactiviteiten om uit te kiezen: meditatie, dans, yoga, ademwerk, inheemse zonsopgang ceremonie, slapen in en solo-natuur tijd. Dit wordt gevolgd door ontbijt, dan een ochtend bijeenkomst om te praten over evenementen voor die dag. Halverwege de ochtend worden er niet-ademwerkactiviteiten aangeboden, die plaatsvinden op hetzelfde moment als de AGM-bijeenkomsten van de International Breathwork Foundation (IBF). Dan lunch, een middag keynote presentatie, gevolgd door verschillende ademwerk activiteiten. Conferentiedeelnemers hoorden van internationaal gerenommeerde beoefenaars, zoals Judith Kravitz, Jim Morningstar, Dan Brule en Jessica Dib.

Downtime was af en toe aangeboden, die meestal zwemmen in het zwembad enige verlichting van de 40 plus graden-dagen te vinden betrokken. Tot slot is er elke avond een diner en een evenement zoals een cacaoceremonie, extatische dans, drumcirkels of een talentenjacht.

Ik bevond me zelden in bed voor middernacht, met mijn enige tijd alleen op dat moment voor het slapen gaan, waar ik de woestijn in liep, naar het universum keek en me voelde in de immense dankbaarheid die ik heb voor het leven. De conferentie is vol, dynamisch en energiek, maar geheel aan het individu om hun betrokkenheid te bepalen. Er is een vloeibaarheid en openheid die wordt geleverd met een conferentie van dit type.

Verrassend genoeg stortte ik me in ruimtes en situaties die meestal mijn gereserveerde, introverte identiteit naar buiten zouden brengen. In plaats van de verwachte vermoeidheid, voelde ik me energiek en open. Ik liet de stroom van de ervaringen organisch manifesteren – of het nu was met wie ik zat tijdens de pauzes, welke workshop ik zou vinden, en wie ik werd aangetrokken tot sociaal en op de dansvloer. Ik merkte aspecten van het zelf waar ik meestal mee worstel, afwezig waren; in plaats daarvan, vervangen door een authentieke ervaring van het zelf.

De GIC is zowel educatief als ervaringsgericht. Voor mij waren de eerste drie dagen vooral gericht op het ontwikkelen van mijn ademwerk praktijk, of wordt ingevoerd om nieuwe geest / lichaam meditatieve technieken. Op een dag woonde ik een workshop over een programma in Griekenland dat ademwerk biedt aan vluchtelingen om trauma release te ondersteunen. Ik woonde een traumaworkshop voor de vroege kindertijd bij, evenals een programma dat is ontworpen om leerkrachten te leren hoe ze ademhalingstechnieken in hun klas kunnen gebruiken. Terwijl deze eerste drie dagen waren ongelooflijk gunstig; ze voedden mijn honger niet om te ademen en diep in mijn proces te gaan. Dit veranderde.

Op dag vier verschoof mijn emotionele toestand drastisch. Het was tijdens een ‘Sacred 7’ workshop, gerund door Andrew Ecker over de Native American praktijk van het eren van uw voorouders dat ik vond mezelf huilen, non-stop voor de duur van zijn toespraak. Een combinatie van zijn geschiedenis, zijn geneeskunde, de spirituele dynamiek in het spel, mijn materiaal en reflecties over de ontkoppeling met de inheemse bevolking van Australië leidde tot deze uitbarsting van emotioneel materiaal.

Een andere massale verschuiving vond plaats tijdens een ademsessie met Dan Brule. Dan, een van de meest erkende en actieve hedendaagse ademwerk beoefenaars in de wereld, op voorwaarde dat een ervaring die niet volledig kan worden verklaard. Geheel transpersoonlijk verdampten de grenzen tussen zichzelf en andere. Het was misschien wel een van de meest spirituele ervaringen van mijn leven, en op gelijke voet met die staten veroorzaakt door een plant geneeskunde ceremonie. Hoewel het misschien wel de meest diepgaande ervaring was, veroorzaakte het ook immense angst – dit was onbekend terrein, en ik was veel verder gegaan dan mijn biografisch materiaal.

Wat bleek na de sessie was mooi. Niet in staat om het emotionele materiaal dat uit de ervaring, voelde ik me volledig geactiveerd. Een stille paniek kroop in, en terwijl iedereen hun ervaringen met Dan gedeeld, voelde ik me alsof ik verdronk. Toen sloot ik in paniek de ogen bij Geert, die naast me zat. Zonder woorden greep hij naar mijn hand. Op dat moment, Tom die achter me zat, hield mijn lichaam voor extra steun. Het bedrijf aangeboden door deze twee mannen, de mannelijke, stelde me in staat om de energie die had opgebouwd uit mijn sessie vrij te geven. Ik huilde, die snel veranderde in immense liefde voor iedereen in die kamer en daarbuiten, mijn leraar, vrienden, familie, partner en het leven. Het was een herinnering dat ongemak, pijn, angst of intense ervaringen slechts een wedergeboorteproces is, een kans op groei en onze transformatie.

De GIC was een ongelooflijk unieke en levensveranderende ervaring. In een tijd waarin collectief cynisme en wanhoop over de wereld hoog is, was het uitzonderlijk krachtig om omringd te worden door 280 mensen die zich allemaal inzetten om hun trauma’s onder ogen te zien en anderen te helpen hetzelfde te doen. Het is een gezond voorbeeld van ‘mensenmacht’, en het werkt als een herinnering dat het misschien, wat er ook gebeurt, het wel goed komt.

Breathwork is een brede kerk, met vaak concurrerende ideeën en filosofieën; echter, door middel van bewust leiderschap en bewuste gesprekken, betekende dat alle stemmen te horen waren. Dit werd gedaan door de dagelijkse IBF AGMs, die fungeerde als schip voor de conferentie en de ademwerk gemeenschap als geheel. Het is ook een voorbeeld van bewuste gemeenschap samenkomen om een overeengekomen set van principes en een kader voor ademwerk te werken binnen te ontwikkelen.

Het verlaten van de conferentie gaf me het gevoel dat ademwerk is op een rand van iets monumentaal. Ademwerk is een relatief onbekende praktijk. Echter, de GIC geeft een waardering van het enorme aantal mensen delen van kennis over de kracht en het potentieel van ademwerk, als zowel een meditatieve praktijk en een therapeutisch instrument. Mensen brengen bewuste ademhaling naar therapiepraktijken, ziekenhuizen, scholen, gevangenissen, parlementen, werkplekken, vluchtelingenkampen en hun gemeenschappen. Elke dag leren steeds meer mensen over bewuste ademhaling en zijn kracht. Dit is super inspirerend.

Thuis heb ik tijd gehad om na te denken over nieuwe inzichten, namelijk: Adem is genoeg. Voorheen had ik het idee dat er meer studie of een toevoeging ‘kwalificatie’ nodig was; misschien, toegeven aan de mainstream notie van wat een legitieme therapeutische praktijk vormt. Dit is veranderd.

Adem is genoeg.

De adem houdt oneindige mogelijkheden. Het is een toegangspoort tot een dieper begrip van wie we zijn en wat ons heeft gevormd. Het is een mechanisme om het bewustzijn te verkennen. We hebben allemaal de mogelijkheid om een intieme relatie met onze adem te vormen, om onze innerlijke genezer te ontmoeten en toegang te krijgen tot de wijsheid die we al bezitten. Intellectueel begreep ik dit, maar sinds de GIC belichaam ik het nu.